THENIGHT2206_143.jpg

Create your memories in Marbella,

by sharing your memorable memory

at the night

 

✨ THE WINNING MEMORY ✨

Het einde van de zomer is in zicht en we horen bijna terug "it's the most wonderfull time of the year" door de radio blazen, maar voor mij is dat elke jaar opnieuw de dag dat The Night terug open gaat! Al 18 jaar slijt ik er mijn zomerslippers en nog nooit spijt gehad. De sfeer, de mensen, de thema's alsook het personeel... het hele plaatje klopt. Ook hierbij kan ik het meest zatte moment van mijn leven volledig toewijden/danken aan The Night. Ik heb vele leuke herinneringen maar deze wil ik toch wel even delen...

Het is een hele tijd geleden en speelt zich zo'n 100m verder af naast restaurant D'Hoeve. Ik was die zaterdagavond vroeg aanwezig, uitkijkend naar een rustig avondje aan de bar. Na een uur begon het behoorlijk vol te stromen. Plots komt er een kerel wat drank naast ons bestellen en er ontstaat een babbel. Zijn bestelling was afgerond en de babbel eindigde. Mijn maat en ik consumeerden verder enkele pintjes. Toen de barman ons plots een plateau pils aanbood. Een vriendelijke traktatie van die kerel. We wisten dat dit sowieso verkeerd ging aflopen, we waren met de fiets dus “who cares” en we lieten ze smaken!

Ondertussen kwam de rest van de groep toe en ikzelf had het al behoorlijk lastig. Maar toen leerde ik iets nieuws kennen, namelijk Ricard, goddelijk geserveerd in kleine bolglaasjes voor slechts €1,60. Het bier kwam men neus uit dus omringde ik mij met veel te veel Ricard. (Nadien vernam ik dat er ongeveer 15 moeten geweest zijn!)

Laat ons zeggen dat het licht al redelijk uit was, maar de barman kon er precies maar geen genoeg van krijgen. Hij raadde mij aan om eens een Duvel met wodka te proberen. Als ik dat nu zo lees klinkt dit behoorlijk fucked up maar het leven was te mooi om neen te zeggen op dat moment!
Na een halve poging moest ik naar het toilet. Mijn kameraad bleef alleen achter aan de bar voor 45 min toen de barman zich begon af te vragen waar ik was. Mijn kameraad ging mij zoeken in de toiletten, beide waren ze echter bezet en geen teken van leven.

Tot overmaat van twijfel heeft hij dan toch een gok gewaagd en gelukkig het juiste hokje opengedaan met een muntstukje. Daar lag ik dan, vredig te slapen naast de wc-pot op de lekkere zachte vloer. Toen die me wekte, kwam het leuke zinnetje tot leven: “Nog 5 minuutjes mama...”

Uiteindelijk heeft mijn kameraad mij dan meegekregen, klaar voor het volgende avontuur: de rit naar huis! De fiets in men linkerhand en mijn rechterarm over mijn maat zijn schouder, om 400 meter verder veilig thuis te geraken. Met babystapjes vooruit, 200x even stoppen omdat ik iets wou uitbrabbelen of mopjes vertellen tegen alles dat ik zag.  Onderweg nog als een echte parkour runner 2 maal over een kleine omheining en een haag te strompelen met als finish de voortuin van mijn ouders! Die fantastische rit heeft ons zeker een uur van ons leven gekost.

De garagepoort gaat open, mijn vader komt buiten, ziet me kruipen (dat mag je behoorlijk letterlijk nemen), en hij zegt: “hier heb ik even geen zin in.”
Gelukkig was mijn moeder toch wat compassierijker om me even uit de nood te helpen. Toen ik eindelijk in men bed beland ben, heb ik zeker 20u aan comaslapen gedaan!

Het was een fantastische nacht waar ik zeker de helft niet meer van herinner maar elk jaar opnieuw denk ik er wel eens aan terug. Ik ben er toch dankbaar voor en wil hierbij ook zeggen dat voor mij The Night "the most wonderfull time of the year" is.

 
Win_Marbella_Verblijf_.jpg